iΦιλοσοφείν.. ελαφρώς ερωτοτροπείν

Όταν η παλάμη μου ακουμπά το μικροσκοπικό κορμί της, γεμίζω με δύναμη από την υπόσχεση της καταστροφής στην έκρηξη ενός ερωτογενή πόθου κυριαρχίας.

Γιατί μοιάζει τόσο ανθρώπινο και υγιές αυτό το παιχνίδι; Γιατί κάτι που μπορείς να ερωτευτείς σε γεμίζει με σκέψεις επιβολής, συνάμα όταν ερεθιστείς αρκετά από τούτο το ναρκωτικό, είναι το ίδιο που σε ηρεμεί και σε προκαλεί τρυφερά;

..to be continued

15 Ιουλίου, 2012 at 6:55 μμ 2 Σχόλια

Όταν ξανά

Όταν ξανά, μπορώ να μην.. στρατηγέ Απέραντε;

10 Μαΐου, 2012 at 12:32 πμ Σχολιάστε

Τρελό repeat!

http://www.youtube.com/watch?v=8UVNT4wvIGY&feature=relmfu

Continue Reading 5 Μαΐου, 2012 at 12:08 πμ Σχολιάστε

Consumed by consumables.

Έρχεται να παραλάβει το αυτοκίνητο του και βλέπει γρατσουνιές. Σηκώνει τα χέρια του πιάνει το κεφάλι του και φωνάζει «Ωχ καταστράφηκα!». Τις γρατσουνιές δεν τις έκανα εγώ αλλά δεν έχει σημασία αυτό, πες ότι τις έκανα. Κάτσε ρε αδερφέ, γρατσουνιές είναι όχι καρκίνος!

Σε κάνει να αναρωτιέσαι πόση σημασία δίνουμε και που. Ποθούμε πράγματα που δεν μπορούμε να έχουμε, αποκτούμε πράγματα που με το ζόρι αντέχουμε και μάλλον αναζητούμε την στιγμή της φθοράς ώστε να ξεσπάσουμε τον θυμό μας για να καταλάβουμε τελικά ότι ποτε δεν ικανοποιηθήκαμε.

Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα, αλλά η αφορμή ήταν αυτή:

20 Δεκέμβριος, 2011 at 8:52 μμ 4 Σχόλια

87

Κάθισα δίπλα σου στο ντιβάνι και ένιωσα το καμάρι σου να με διαπερνά. Με κοιτάς και βλέπω τις αναμνήσεις στα μάτια σου. Δεν τις θυμάμαι, ήμουν μικρός. Όμως με κοιτάς και τις νιώθω. Με κοιτάς και δακρύζεις χαμογελώντας, έτσι θέλω να δακρύσω και εγώ.

«Το ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ;» του είπα. Έγυρε το κεφάλι του καταφατικά και βούρκωσε, όμως τον είχα προλάβει. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν του το έχω πει ποτέ και όμως το ήξερε.

Θυμάμαι όμως την ιστορία με το αντάρτικο και την φυλακή. Θυμάμαι το ντιβάνι που με έχει κοιμήσει τόσες φορές λίγο πιο δίπλα από το ροχαλητό σου. Θυμάμαι και το μεσημεριανό φαγητό.. πως περίμενα κάθε φορά αυτό το χτύπημα στην πλάτη καθώς μου έλεγες «α ρε, Βασίλη». Πόσο μεγάλα και δυνατά ήταν τα χέρια σου.. όταν μεγαλώσω έτσι θα είμαι και εγώ σκεφτόμουν, υπομονή και καμάρι!

Σε φιλώ.
Από έναν Β.Π. για έναν Β.Π.

12 Δεκέμβριος, 2011 at 6:25 μμ 3 Σχόλια

Φλωρεντία

Οι Ιταλοί, ενώ διαθέτουν μπόλικη από την μεσογειακή καπατσοσύνη μπορούν και διατηρούν ανεκτά επίπεδα αλληλοσεβασμού. Μου αρέσει αυτό, τουλάχιστον σε σύγκριση με εμάς που είμαστε ή του ύψους ή του βάθους.

Ελπίζω να ξαναπάω σύντομα.. ως τότε:

16 Ιουλίου, 2011 at 3:51 μμ Σχολιάστε

Απλά πράγματα καλέ μου άνθρωπε

Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου,για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια!
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν,θα σε κρατήσουν,θα σε κοιμήσουν,
θα σε περιποιηθούν,θα σου μαγειρέψουν,θα σε χαιδέψουν κ στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν.
Χάσιμο χρόνου.
Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις.

Θανάσης Βέγγος

28 Ιουνίου, 2011 at 9:52 μμ 1 Σχολιο

Παλαιότερες αναρτήσεις


Πρόσφατα άρθρα

Αρχείο