87

Κάθισα δίπλα σου στο ντιβάνι και ένιωσα το καμάρι σου να με διαπερνά. Με κοιτάς και βλέπω τις αναμνήσεις στα μάτια σου. Δεν τις θυμάμαι, ήμουν μικρός. Όμως με κοιτάς και τις νιώθω. Με κοιτάς και δακρύζεις χαμογελώντας, έτσι θέλω να δακρύσω και εγώ.

“Το ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ;” του είπα. Έγυρε το κεφάλι του καταφατικά και βούρκωσε, όμως τον είχα προλάβει. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν του το έχω πει ποτέ και όμως το ήξερε.

Θυμάμαι όμως την ιστορία με το αντάρτικο και την φυλακή. Θυμάμαι το ντιβάνι που με έχει κοιμήσει τόσες φορές λίγο πιο δίπλα από το ροχαλητό σου. Θυμάμαι και το μεσημεριανό φαγητό.. πως περίμενα κάθε φορά αυτό το χτύπημα στην πλάτη καθώς μου έλεγες “α ρε, Βασίλη”. Πόσο μεγάλα και δυνατά ήταν τα χέρια σου.. όταν μεγαλώσω έτσι θα είμαι και εγώ σκεφτόμουν, υπομονή και καμάρι!

Σε φιλώ.
Από έναν Β.Π. για έναν Β.Π.