Πρωταπριλιά;

Μήνες τώρα νιώθω στριμωγμένος σε μία κατάσταση. Κάπου που δεν επέλεξα να βρίσκομαι, τουλάχιστον όχι με αυτές τις συνθήκες. Δεν αισθάνομαι ότι φταίω, αισθάνομαι πως η ομάδα τριγύρω μου με παρασέρνει. Νιώθω όμως ενοχές – ή ακόμη και άσχημα για το γεγονός ότι παραμένω. Γιατί δεν κλωτσάω; Γιατί δεν κάνω κάτι για αυτό;

Αισθάνομαι πως προσπαθώ να κάνω το καλύτερο, και μα τον Δία προσπαθώ, όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Περίεργη η αίσθηση, το καλύτερο σου να είναι λίγο. Το έχεις νιώσει και εσύ, είμαι βέβαιος.

Νομίζω πως πρέπει να αναθεωρήσω πολλά. Να πιστεύω σε αυτά για τα οποία μοχθώ, να μην μετρώ και να αγαπώ.

Συμφωνείς;