Τα επτά θαύματα

Να βλέπεις, να ακούς, να αγγίζεις, να γεύεσαι, να αισθάνεσαι, να γελάς και να αγαπάς.. αυτά είναι τα επτά, θαυμάσια και αληθινά.

Να βλέπεις… Να ακούς…Να αγγίζεις.. Να γεύεσαι…Να αισθάνεσαι…Να γελάς… Να αγαπάς..

Το ραντεβού

Το τηλεφώνημα ήταν τόσο αναπάντεχο όσο οι δύο αναπάντητες κλήσεις, που ποτέ δεν πρόσεξα πριν από λίγες μέρες. Οδηγούσα ανέμελα και μηχανικά επιστρέφοντας κάπου που δεν θέλω πια να επιστρέφω. Ο τόνος της φωνής της ήταν διαφορετικός.. τα έχασα. Όχι δεν μπορώ να οδηγήσω και να μιλήσω πρέπει να σταματήσω. Η άκρη του δρόμου δεν με χωρούσε.. κάθε λέξη ήταν πολύτιμη και η φασαρία από τα διερχόμενα κουτιά ότι πιο ενοχλητικό έχω νιώσει. Θα σε ξαναπάρω εγώ.. και έτσι έκανα λίγα λεπτά αργότερα, σταματημένος στο σκοτεινό πάρκινγκ από ένα κατάστημα. Σπίτι μου; Σπίτι μου; Το ρωτάς… πάλι καλά που ήμουν σε αυτοκίνητο.. γιατί αν ήμουν σε μηχανή θα αισθανόμουν τον ουρανό στο σβέρκο μου, μα τους Γαλάτες!

Δεν μπόρεσα να ξεκινήσω αμέσως. Είχα τσιγάρο αλλά δεν είχα φωτιά.. πριν προλάβω να το σκεφτώ σταματάει ένα αυτοκίνητο δίπλα μου. Ήθελε οδηγίες λέει πως να βρει τον σταθμό. Φωτιά έχεις αδερφέ; Άναψε με και ρώτα κάποιον άλλον γιατί είμαι αλλού, συγχώρεσε με. Τουλάχιστον χαμογέλασε.. σα να κατάλαβε.

Χθες πήρα ένα δώρο, ένα πολύ καλό δώρο.. λίγες αληθινές στιγμές που δε θα ξεχάσω ποτέ. Ήμουν τόσο σφιγμένος.. δεν ήθελα να πω κάτι βιαστικό, ούτε κάτι λάθος. Ήθελα όμως να είμαι αληθινός.. πως το κάνεις αυτό γμτ;

Αυτή τη στιγμή φοβάμαι τόσο πολύ.. σχεδόν όσο αγαπάω. Το έχει νιώσει κανείς αυτό; Δεν φοβάμαι όμως να αγαπάω και αυτό με γεμίζει σιγουριά.

Το παπάκι στο νερό..

..κάνει μπάνιο δροσερό λα λα λα λα

http://youtube.com/watch?v=gZaSuRgXVnk

Πες το και ας πέσει χάμω..

Πες αυτό που σκέφτεσαι, κάνε αυτό που θες.. aye aye let’s drink to that!

“Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει.”

Αφιερωμένο ♥ μου.

Ο γέρος Ινδιάνος

Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.
Είπε:
-Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας. Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
-Ποιος λύκος νικάει;

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά…
.
.
.
.
.
.
-Αυτός που ταΐζεις.

Όταν ήμουνα μικρός

ήμουνα και πονηρός… όχι άκυρο..

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσαν τα υγρά σύμφωνα. Είπε, λέει, μια μέρα ο δάσκαλος ότι το λάμδα και το ρο είναι υγρά.. χτυπά η γλώσσα στον ουρανίσκο για να τα προφέρει.. και ακούγονται τόσο δυνατά και διαπεραστικά.. ΔΙΑ.. όχι περαστικά εεε. Τα λάτρεψα.. όμοΡφα Λέμε!.. ή η απίστευτη λέξη.. γουργουρίζω.. χμμμ

Πλέον το μόνο σύμφωνο που με συγκινεί είναι το Π, μα το δάκρυ μου το Πικρό.*

Ας προσέχουμε…

…το φελέκι μου

my Galway girl

Έτσι.. εσύ να χαμογελάς και εγώ να ξέρω..

Καλημέρα

Εξαιρετικά αφιερωμένο…

Πόσο θέλω να το δεις ίσως και να το νιώσεις
στη σκέψη μου να μπεις με τα μάτια μου να δεις
και να τα συναντήσεις δίχως να τα πληγώσεις
πόσο θέλω να ξέρεις πως να είσαι εσύ.

Ορίστε λοιπόν:

Για στάσου λίγο μείνε εδώ
να κοιταχτούν τα βλέμματα μας
καινούργια γη και ένα Θεό να βρω
για να στηρίξω τα όνειρα μας
για στάσου λίγο πάρτο αλλιώς
γίνε λιγάκι ειλικρινής
είμαι λιγάκι δύσπιστος μου λες
μα εσύ δεν ξέρεις να ανοιχτείς

Για στάσου λίγο μη μουτρώνεις
δεν σου γκρινιάζω να χαρείς
μάθε λοιπόν να υποχωρείς
νιώθει η καρδιά μου τόσο μόνη

Έλα να γίνουμε ένα
φωτιά στα φρένα
μην το κάνεις θέμα
που στο ζητάω
γιατί χωρίς εσένα
ζωή σα ψέμα
δεν θέλω άλλο
με μέτρο να σ’ αγαπάω

Για στάσου λίγο τι φοβάσαι
παλιές αγάπες μην κοιτάς
το παρελθόν σου σε τρομάζει
μα εγώ είμαι εδώ για να γελάς
μπορείς να κλάψεις και αν θες
για αυτά που χάσαμε οι δυο μας
όταν μαλώνουμε λεπίδες οι στιγμές
μέτρα στιγμές στο θανατό μας

Δύο αντίθετες φωνές
συγκρουόμαστε μεσ’ στο θυμό μας
μα σ’ αγαπώ και μ’ αγαπάς
και έτσι κυλάει το όνειρο μας

Έλα να γίνουμε ένα
φωτιά στα φρένα
μην το κάνεις θέμα
που στο ζητάω
γιατί χωρίς εσένα
ζωή σαν ψέμα
δεν θέλω άλλο
με μέτρο να σ’ αγαπάω

Και αν σου φάνηκαν αυτοί οι μήνες πιο της πλάκας
και αν φέρθηκα λιγάκι σαν μμμμάλλον εσύ
τώρα είσαι αλλού είσαι αλλού καρδιά μου

Ας τους κανόνες σου σου τρώνε τα χρόνια σου
και χάνεις τη στιγμή και τώρα εσύ
σαν να μιλάς και άλλον φιλάς
όπως στο ‘μαθα εγώ μπροστά να κοιτάς

Μια φορά μου ‘χες πει πολλές υποσχέσεις
λόγια μείναν μισά μη πεις ποτέ
πες μόνο ένα ξανά πως ίσως μια μέρα
μια μέρα θα ‘ρθεις θα αφήσεις τα πάντα
κοντά θα σταθείς θα μ’ αγγίξεις
και σα φλασάκι εμείς οι εραστές
αμήχανοι τρόποι κλεφτές ματιές
στο ίδιο το μέρος τη πρώτη φορά
θα πίνω μια κόκα
και εσύ μια σκέτη βότκα ξανά

Πως άλλαξες τόσο πως άλλαξα εγώ
πως άλλαξα λόγια σε ένα λεπτο
μου είπες λυπάμαι έτσι ζω και αγαπώ
σ’ αγκάλιασα τόσο τα δάκρυα βουνό
μου λείπεις ακόμα η ψυχή άδειο στρώμα
μα εσύ σε άλλο σώμα ξεχνιέσαι αγκαλιά
η αγάπη σου στάζει αέρα και μπάζει
μα όλα τα αλλάζει η γλυκιά σου ματιά

Σε ξέρω ακόμα μου ντύνεσαι επώνυμα
κουσούρια όλα μόνιμα μη πίνεις άλλο κάτσε φρόνιμα
και τώρα φοβάμαι μην με ξεχάσεις
αν με δεις κάπου άραγε θα προσπεράσεις
τόσο καιρό μακριά από τη ζωή σου
η αγκαλιά σου η πιο ωραία φυλακή σου
να κλειστώ να σκάσω λίγο να ξεχάσω
να μείνει και ο νους για λίγο ανάπηρος
μου λες είμαι άπειρος και λίγο ανάποδος
πολύ αντίλογος κομμάτι αμφίβολος
μ’ εγώ σ’ αγαπάω και αν αυτό δεν σου φτάνει
μάθε λοιπόν πως με έχεις ξεκάνει
το βράδυ κοιμάσαι μ’ αποφεύγεις φοβάσαι
και όλο στο ίδιο βαρετό σκηνικό
στο κρεβάτι δυο ξένοι ερωτευμένοι χαμένοι
σε στυλ δε βαριέσαι ερωτικό θυληκό

Και έχεις την τάση να με λυτρώνεις
γιατί ότι αγαπάς μετά το σκοτώνεις
φοβάσαι τα πάντα και γω προστασία
ποιος είναι ο θύτης και ποιος η λεία

Και φτάνει το τέλος το χέρι σου βέλος
μου δείχνει τον δρόμο μια έξοδο απ’ τον πόνο
φεύγοντας κλείσε την πόρτα
μα και αν ήτανε λάθος
ξέρεις κατά βάθος

Σ’ αγαπάω μόνο εγώ μόνο εγώ
Στάσου λίγο μη φεύγεις μη φεύγεις μη φεύγεις… μη…

Να μην ξεχάσω..

ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν αυτά για τα οποία φροντίζει