Consumed by consumables.

Έρχεται να παραλάβει το αυτοκίνητο του και βλέπει γρατσουνιές. Σηκώνει τα χέρια του πιάνει το κεφάλι του και φωνάζει “Ωχ καταστράφηκα!”. Τις γρατσουνιές δεν τις έκανα εγώ αλλά δεν έχει σημασία αυτό, πες ότι τις έκανα. Κάτσε ρε αδερφέ, γρατσουνιές είναι όχι καρκίνος!

Σε κάνει να αναρωτιέσαι πόση σημασία δίνουμε και που. Ποθούμε πράγματα που δεν μπορούμε να έχουμε, αποκτούμε πράγματα που με το ζόρι αντέχουμε και μάλλον αναζητούμε την στιγμή της φθοράς ώστε να ξεσπάσουμε τον θυμό μας για να καταλάβουμε τελικά ότι ποτε δεν ικανοποιηθήκαμε.

Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα, αλλά η αφορμή ήταν αυτή:

87

Κάθισα δίπλα σου στο ντιβάνι και ένιωσα το καμάρι σου να με διαπερνά. Με κοιτάς και βλέπω τις αναμνήσεις στα μάτια σου. Δεν τις θυμάμαι, ήμουν μικρός. Όμως με κοιτάς και τις νιώθω. Με κοιτάς και δακρύζεις χαμογελώντας, έτσι θέλω να δακρύσω και εγώ.

“Το ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ;” του είπα. Έγυρε το κεφάλι του καταφατικά και βούρκωσε, όμως τον είχα προλάβει. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν του το έχω πει ποτέ και όμως το ήξερε.

Θυμάμαι όμως την ιστορία με το αντάρτικο και την φυλακή. Θυμάμαι το ντιβάνι που με έχει κοιμήσει τόσες φορές λίγο πιο δίπλα από το ροχαλητό σου. Θυμάμαι και το μεσημεριανό φαγητό.. πως περίμενα κάθε φορά αυτό το χτύπημα στην πλάτη καθώς μου έλεγες “α ρε, Βασίλη”. Πόσο μεγάλα και δυνατά ήταν τα χέρια σου.. όταν μεγαλώσω έτσι θα είμαι και εγώ σκεφτόμουν, υπομονή και καμάρι!

Σε φιλώ.
Από έναν Β.Π. για έναν Β.Π.

Φλωρεντία

Οι Ιταλοί, ενώ διαθέτουν μπόλικη από την μεσογειακή καπατσοσύνη μπορούν και διατηρούν ανεκτά επίπεδα αλληλοσεβασμού. Μου αρέσει αυτό, τουλάχιστον σε σύγκριση με εμάς που είμαστε ή του ύψους ή του βάθους.

Ελπίζω να ξαναπάω σύντομα.. ως τότε:

Απλά πράγματα καλέ μου άνθρωπε

Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου,για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια!
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν,θα σε κρατήσουν,θα σε κοιμήσουν,
θα σε περιποιηθούν,θα σου μαγειρέψουν,θα σε χαιδέψουν κ στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν.
Χάσιμο χρόνου.
Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις.

Θανάσης Βέγγος

Stay a Hero, Stay Safe

Υπάρχει πιο όμορφος, γλυκός αλλά και δυνατός τρόπος να περάσεις ένα μήνυμα; Στο τέλος της μέρας αυτό που μετράει είναι να γυρνάς σε αυτούς και αυτά που αγαπάς. Τέλος.

Οε οε οε οέ!

΄Ομορφο πως κάποια πράγματα μένουν το ίδιο αγαπημένα, ακόμη και όταν το νόημα τους αλλάζει στα χρόνια. Που είναι το μικρό καράβι οέο και προπάντων έμεινε αταξίδευτο ή τα κύματα ίσον εκπλήξεις; Καλό ταξίδι γλυκό μου καράβι..

Κοίτα ψηλά

Κοίτα ψηλά,
αν δεν είμαι αστέρι, κοίτα στην άμμο,
αν δεν είμαι φωτιά, κοίτα στην νύχτα,
αν δεν είμαι σιωπή, κοίτα στην καρδιά σου.
Ίσως είμαι εκεί.

Ζήσε τα ωραία, χαμογέλα στα δύσκολα και πίστεψε σε αυτά που αγαπάς.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Πρωταπριλιά;

Μήνες τώρα νιώθω στριμωγμένος σε μία κατάσταση. Κάπου που δεν επέλεξα να βρίσκομαι, τουλάχιστον όχι με αυτές τις συνθήκες. Δεν αισθάνομαι ότι φταίω, αισθάνομαι πως η ομάδα τριγύρω μου με παρασέρνει. Νιώθω όμως ενοχές – ή ακόμη και άσχημα για το γεγονός ότι παραμένω. Γιατί δεν κλωτσάω; Γιατί δεν κάνω κάτι για αυτό;

Αισθάνομαι πως προσπαθώ να κάνω το καλύτερο, και μα τον Δία προσπαθώ, όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Περίεργη η αίσθηση, το καλύτερο σου να είναι λίγο. Το έχεις νιώσει και εσύ, είμαι βέβαιος.

Νομίζω πως πρέπει να αναθεωρήσω πολλά. Να πιστεύω σε αυτά για τα οποία μοχθώ, να μην μετρώ και να αγαπώ.

Συμφωνείς;

Έξω από το κουτί

Μάλλον δεν είμαι ο ειδικός για αυτό το θέμα.. αλλά θα το προσπαθήσω έτσι και αλλιώς. Πως μπορείς να κάνεις κάποιον να δει έξω από το “κουτί του”.. αυτό θα ήθελα πολύ να μάθω σήμερα.
Μερικές φορές, συναντώ ανθρώπους που φαίνεται να έχουν μάθει να λειτουργούν μέσα σε δικά τους στενά και κλειστά πλαίσια. Αυτό με ενοχλεί λιγάκι για να είμαι ειλικρινής. Θέλω να βλέπω τους διπλανούς μου να είναι ανοιχτοί σε προκλήσεις, νέες ιδέες.. καινούργιες εμπειρίες. Όχι να φιλτράρουν οτιδήποτε απρόσμενο μέσα από βολικά πρότυπα σε σημείο που να γίνουν κατανοητά και αρεστά στα μεγέθη του “κουτιού”. Βέβαια, υπάρχουν περιπτώσεις που είναι πραγματικά βολεμένες και ως ένα σημείο ευτυχισμένες εκεί μέσα. Περιπτώσεις που πραγματικά αντιλαμβάνονται που βρίσκονται και επιλέγουν να μην ρισκάρουν. Έτσι το χαίρομαι και εγώ.

Τι κάνει κανείς όμως όταν βλέπει έναν άνθρωπο που θέλει, και ενώ έχει στερηθεί ή κανείς δεν του έχει δώσει τον χώρο, δεν μπορεί; Πως μπορείς να του δείξεις ότι υπάρχουν πολλές γεύσεις – τουλάχιστον πολλές περισσότερες από τις οικείες του – χωρίς όμως ουσιαστικά να τον περιορίσεις σε αυτές που θεωρείς εσύ περισσότερες;

Βλέπεις, καλό μου μπλογκ, είναι ιδιαίτερα εύκολο να πιάσεις κάποιον από τον χέρι και να του πεις: “Να, βρε κουτό.. δες αριστερά, δες δεξιά. Ξύπνα αύριο το πρωί, σκέψου τι θέλω να κάνω σήμερα.. και κάνε το!”
Επίσης, εύκολο είναι να τον παρασύρεις σε ερεθίσματα – ξένα για αυτόν – και με ενθουσιασμό να τον ξεγελάσεις. Όμως έτσι τον βγάζεις από το ένα κουτί και τον βάζεις σε άλλο.. μεγαλύτερο.. μικρότερο.. ιδέα δεν έχω.

Σκάω να μάθω πόσο γερή κλωτσιά πρέπει να δώσεις σε κάποιον για να τον κάνεις να γκρεμίσει ψεύτικους τοίχους και να χτίσει νέους.. με όσες πόρτες και παράθυρα θέλει.. και ναι γιατί όχι και μία αυλή ως τον ουρανό και ακόμη πιο ψηλά. Σκάω να μάθω τι παπούτσια πρέπει να φοράς για να πιάσει η κλωτσιά.. και αν πραγματικά τα παπούτσια κάνουν την διαφορά ή το πόδι. Ως πότε μπορείς να αλλάζεις παπούτσια.. τρόπους δηλαδή.. μέχρι που να καταλάβεις ότι απλά το πόδι θέλει να μεγαλώσει;

 

*update: Να μην ξεχάσω να γκρεμίσω και το δικό μου κουτί.